Το Δάσος της Στροφυλιάς

Αμμόλοφοι – Θίνες
29/11/2017
Μαύρα Βουνά
29/11/2017

ΔΑΣΟΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ ΜΕ ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΒΟΥΝΑ

ΔΑΣΟΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ ΜΕ ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΒΟΥΝΑ

Στο βορειοδυτικό τμήμα της προστατευόμενης περιοχής βρίσκεται το περίφημο δάσος της Στροφυλιάς που είναι το πιο εκτεταμένο δάσος κουκουναριάς (Pinus pinea) σε όλη την Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη.

Το δάσος Στροφυλιάς, συνολικής έκτασης 22.000 στρεμμάτων, καλύπτει μία παραλιακή δασική λωρίδα μέσου πλάτους περίπου 1.250μ. με μικρά ή μεγάλα διάκενα και ξέφωτα. Στα ανατολικά και νότια όριά του, καθώς και κατά θέσεις, υπάρχουν λιμνάζοντα νερά και φυσικά ή τεχνητά κανάλια, που συντελούν στο σχηματισμό μιας αλληλουχίας υγρών (με γλυκά και υφάλμυρα νερά) και χερσαίων βιοτόπων. Η αλληλουχία αυτή δημιουργεί ένα οικοσύστημα μεγάλης βιοποικιλότητας.

ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΕΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ

ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΕΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ

Το δάσος της Στροφυλιάς απαρτίζεται από τρία κυρίαρχα είδη δέντρων, την κουκουναριά (Pinus pinea), την χαλέπιο πεύκη (Pinus halepensis) και την ήμερη βελανιδιά (Quercus macrolepis). Από τα είδη αυτά, η χαλέπιος πεύκη (Pinus halepensis) καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη έκταση και εμφανίζεται αμιγής κυρίως κατά μήκος της αμμώδους παραλίας και των θινών, ενώ στα εσωτερικά τμήματα του δάσους σχηματίζονται μεικτές συστάδες με κυρίαρχο είδος την κουκουναριά (Pinus pinea). Η κουκουναριά καταλαμβάνει μικρότερη έκταση και εμφανίζεται αμιγής στο ανατολικό τμήμα του δάσους. Τέλος, στο ανατολικό τμήμα του δάσους, εμφανίζεται σε πολύ μικρή έκταση και η ήμερη βελανιδιά (Quercus macrolepis) σχηματίζοντας κυρίως αμιγείς ή σε μικτές συστάδες με την κουκουναριά.

Η κουκουναριά, γνωστή σε όλους μας από το εδώδιμο καρπό της, είναι ένα ευαίσθητο είδος με περιορισμένη μεσογειακή
εξάπλωση.  Προτιμά τα αμμώδη ή αμμοαργιλώδη εδάφη και για αυτό τη συναντά κανείς σε πεδινές εκτάσεις κοντά στη θάλασσα.

ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΕΣ

ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΕΣ

Στην Στροφυλιά, το μεγαλύτερο μέρος των κουκουναριών βρίσκεται προστατευμένο πίσω από τις συστάδες χαλεπίου πεύκης που φυτρώνουν ως τη θάλασσα. Με αυτόν τον τρόπο, προστατεύονται από τους ισχυρούς ανέμους και την
αλατότητα του θαλασσινού νερού. Η πλειοψηφία των κουκουναριών που απαντώνται στο δάσος έχουν ηλικία 100-200 χρονών. Τα τελευταία χρόνια, η κουκουναριά αντιμετωπίζει προβλήματα φυσικής αναγέννησης και για αυτό το λόγο η αναπαραγωγή της υποβοηθείται με την φύτευση νεαρών δενδρυλλίων.

Άλλα είδη που απαντώνται σε μικρότερους αριθμούς είναι η γκορτσιά (Pyrus amygdaliformis), η τσικουδιά (Pistacia terebinthus) το θαμνοκέδρο (Juniperus phoenica), το πουρνάρι (Quercus coccifera) και ο φράξος (Fraxinus augustifolius), Στο δάσος δεν εμφανίζεται συνεχής θαμνώδης υπόροφος. Μόνο σε θέσεις όπου διασπάται η κομοστέγη αναπτύσσεται, ανάλογα των κάθε φορά ειδικών συνθηκών, θαμνώδης υπόροφος από είδη που συνθέτουν μακία βλάστηση ή φρύγανα.
Στο δάσος της Στροφυλιάς βρίσκουν καταφύγιο χερσαίες χελώνες, αλεπούδες, νυφίτσες, δενδροποντικοί και πολλά πουλιά όπως ο κούκος, ο νανόμπουφος, οι φυλλόσκοποι, κ.α. Ακόμη, το ζωντανό και νεκρό ξύλο των δέντρων αποτελεί ένα μικρο-ενδιαίτημα για ποικιλία εντόμων και μανιταριών που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανακύκλωση της ύλης του δάσους.

error: Content is protected !!